Ze mogen dan over heel Afrika verspreid zijn, maar ze hebben wel dezelfde basisuitstraling. In wezen zijn deze rivierdraken de Afrikaanse tegenhanger van het monster van Loch Ness. Ze hebben ook dezelfde lange nekken, enorme afmetingen en de paardachtige kop. Maar de Gambiaanse draak heeft enkele zeer speciale kenmerken die hem vrij uniek maken onder zijn Afrikaanse broeders.

Hoewel er een algemeen idee is van hoe mensen zich deze wezens voorstellen, bestaat er geen definitieve afbeelding of schets die hen echt weergeeft en dus is er nog steeds geen concreet idee van hoe ze eruit zien. Maar er is een manier om een ruwe schatting te krijgen, via de getuigenissen van de verschillende getuigen. Wat de Ninki Nanka betreft, deze heeft enkele ongewone kenmerken die hem van de anderen onderscheiden en hem tot iets zeer interessants maken.

Ten eerste wordt dit wezen vaak beschreven als hebbende het lichaam van een komodovaraan of een krokodil, alleen is het veel, veel groter (de grootte van het wezen varieert van 30 voet tot 50 voet) en het komt compleet met een geschubd, leerachtig lichaam. Naast dit lichaam zou het ook de nek van een giraffe hebben, en het hoofd van een paard. Van dit paardenhoofd wordt gezegd dat het drie hoorns heeft, een aan elke kant van het hoofd, en nog een in het midden van het voorhoofd.

Voor de mensen van Gambia wordt de Ninki Nanka zeer serieus genomen. Allereerst vermijden de mensen gewoonlijk de rivieren en mangrove moerassen in het gebied (vooral als daar een drakenduivel is gesignaleerd) omdat de Ninki Nanka gewoonlijk ’s nachts op pad gaat om alles op zijn weg op te eten. Men gelooft ook dat de draaikolken die men in deze rivieren ziet, door de draken worden veroorzaakt.

Het is in ieder geval een angstaanjagend wezen dat zeer moeilijk te zien is. Het geheimzinnige karakter wordt nog versterkt door het feit dat de mensen in Gambia wordt geadviseerd niet te spreken over het zien van de Ninki Nanka, uit angst voor een gruwelijke dood. Dit draagt alleen maar bij aan het mysterie en de beangstigende aard van deze wezens.

The post Ninki Nanka – de drakenduivel appeared first on Duiken Gambia.

DE ROLLEN EN FUNCTIES VAN INHEEMSE AFRIKAANSE LEIDERS

Bij de bespreking van de manier waarop leiders in traditioneel Afrika werden erkend of erkend. Enkele van de functies die zij vervulden zijn terloops genoemd. Deze functies zullen nu meer in detail worden besproken. Op dit punt zal de discussie worden toegespitst op koningen die grotere delen regeerden en opperhoofden, die kleinere delen onder zich regeerden. Het is nuttig om eerst een idee te hebben van het soort relatie dat kan bestaan tussen een koning en zijn onderdaan.

Volgens Magbaily Fyle wordt bij de kroning van de Temne koning in Sierra Leone begrepen dat hij, de koning, het land heeft gekocht van alle grote industriële groepen, zoals vissers, timmerlieden en schoenmakers, door hen geschenken te geven. Als zij hem later zijn gebruikelijke geschenken niet gaven, kon hij hen dus legitiem beboeten omdat hij het land had gekocht. Alle sectiesteden of -dorpen zonden hem eens per jaar, na iedere oogst, eerbetoon in de vorm van graan, vee en andere goederen. Deze goederen werden beschouwd als geschenken, en het niet sturen van deze dingen werd geïnterpreteerd als rebellie. Het stamhoofd gebruikte een deel van deze geschenken om trouwe dienaren te belonen en degenen met een slechte oogst te helpen. Men kan opmerken dat in deze relatie systemen zijn opgezet voor het volk om voor hun koning te zorgen en ook voor de koning om mensen in nood te helpen. Bij de zorg voor het volk vervult de koning de volgende functies: hij regelt de dagelijkse gang van zaken in zijn eigen stad en afdeling. Hij treedt bijvoorbeeld op als rechter bij het beslechten van geschillen voor het volk. Hij neemt het besluit om oorlog te voeren, zij het in overleg met de oudsten van de staat. Volgens Magbaily Fyle regeerde de koning niet alleen, hij mocht zijn gezag niet misbruiken. Als hij dat wel deed, trok het volk zich gewoon terug en zou hij een koning zonder onderdanen zijn. Koningen en stamhoofden hebben een raad van oudsten die hen bijstaat. In een geschil of in een tijd waarin beslissingen moeten worden genomen, debatteren deze mensen voordat de koning of het stamhoofd de uiteindelijke beslissing uitspreekt. Leiders van geheime genootschappen waren een andere categorie leiders die werd genoemd. Zij waren verantwoordelijk voor het opleiden van jonge mannen in mannelijke activiteiten, zoals jagen, vechten, het gebruik van verschillende kruiden om kwalen te genezen, enz. Leiders van vrouwelijke genootschappen vervulden eveneens een soortgelijke functie.

Deze inheemse Afrikaanse leiders bekleedden niet alleen posities maar dienden werkelijk het volk. Aangezien het inheemse leiderschap ook werd beïnvloed door het westerse concept van leiderschap, zou het nuttig zijn de traditionele rollen en functies van Afrikaanse leiders die door westerse concepten werden beïnvloed, te onderzoeken.

DE ROLLEN EN FUNCTIES VAN AFRIKAANSE LEIDERS BEÏNVLOED DOOR WESTERSE OPVATTINGEN OVER LEIDERSCHAP

Zoals reeds gezegd, hebben westerse mogendheden weinig Afrikaanse staten gesticht, maar de meeste gekoloniseerd. Als men het traditionele concept van Afrikaans leiderschap wil beschouwen, moet men de periode in aanmerking nemen tot aan het moment waarop de meeste Afrikaanse landen onafhankelijk werden. Dat moment markeerde niet alleen de vrijheid van de westerlingen, maar ook de ontwikkeling van hun traditionele leiderschapsconcept. De activiteiten rond de onafhankelijkheid van sommige Afrikaanse staten zullen in dit deel worden behandeld.

1) Leiderschapsrollen en -functies van de bevrijde
Afrikanen en kolonisten in Sierra Leone

In zijn boek “Creoledom” maakte Arthur Porter de volgende opmerkingen over bevrijde slaven die zich opnieuw vestigden in een kustgebied van West-Afrika, dat later bekend werd als Sierra Leone. Hij zei dat veel van de bevrijde slaven die uit Nova Scotia kwamen, christenen waren geweest en dat zij bij aankomst zelf kapellen hadden opgericht. Hij merkte op dat deze kerken geen organisaties waren die zich uitsluitend bezighielden met dienstverlening en eredienst. Hij merkte op dat deze kerken geen organisaties waren die alleen gewijd waren aan dienst en eredienst. Het waren ook centra van sociaal leven in de gemeenschap, die een werkterrein boden waarin de bevrijde negers staat konden verwerven en leiderschap konden uitoefenen. Volgens Porter “bood de kerk een gemakkelijke gelegenheid voor statusverbetering aan hen die naar leiderschap streefden. Zo braken velen met grote bekwaamheid en kracht van persoonlijkheid, zo niet academische onderscheiding, al snel af en verzamelden hun eigen aanhang”. Men kan vaststellen dat, in tegenstelling tot wat sommigen denken, westerse concepten niet aan de Afrikanen werden opgedrongen. De bevrijde slaven hadden het inheemse concept van leiderschap in Afrika verloren of waren zich daar zelfs niet van bewust. Zij accepteerden de westerse concepten als standaard, zoals Arthur Porter opmerkte.

“De instroom van bevrijde Afrikanen in de gemeenschap van Freetown

The post De rollen en functies van leiders in traditioneel Afrika appeared first on Duiken Gambia.

De pindastoofpot wordt in heel West-Afrika gegeten. Vooral in Gambia, Mali, Noord Nigeria, Sierra-Leon en Senegal. De stoofpot is romig, smaakvol, en heerlijk met rijst, goudgebakken patat, couscous of gestoomde broccoli.

Gambia en Zanzibar zijn favoriete toeristische bestemmingen geworden voor Britse toeristen; vooral de jongeren.
De ongerepte stranden van Zanzibar en Gambia hebben een magnetische, verleidelijke aantrekkingskracht op hardwerkende stedelingen die hunkeren naar de zon en mijlen en mijlen van ongerepte stranden. Deze resorts liggen op afgelegen plekken van de wereld, waar het levenstempo traag is en afgehakte zielen kunnen worden overgehaald om weer te worden herenigd met uitgeputte lichamen.

David Livingstone’s, geliefde Zanzibar is wereldberoemd om zijn exotische specerijen zoals kaneel en nootmuskaat. Gambia is bekend om zijn pinda’s en de verrukkelijke stoofpotten op basis van pinda’s. De Naiji-kooksauzen en -pasta’s maken het nu een stuk gemakkelijker voor carrièrevrouwen en drukke bedrijfskoks/cateraars om Afrikaanse gerechten van goede kwaliteit te bereiden. Grote cateraars ontdekken steeds meer een groeiende niche in de Britse markt voor fantastisch, fascinerend eten uit het Afrikaanse continent.

The post Afrika’s Fijnste Keuken appeared first on Duiken Gambia.

De Republiek Rwanda is een Afrikaans land waar tussen de jaren 1960 en 1990 65% van de bossen verloren zijn gegaan. De situatie werd nog gecompliceerder door de genocide van 1994, die ook een negatieve invloed had op het milieu en de bossen in het land door de toenemende vraag naar hout dat nodig was voor de wederopbouw die daarop volgde. De algemene degradatie van bodem, water, land en bosbestanden vormde een enorme uitdaging voor de toekomst van het voortbestaan van de natie.

Ondanks de bestaande druk op de grond en de bevolking is Rwanda er echter in geslaagd het afnemende bosareaal om te buigen. De gedachte achter de goedkeuring van milieu- en bosherstelmaatregelen was dat zorg voor het milieu zou helpen de armoede te verminderen en het overleven van de bevolking veilig te stellen, die naar verwachting in de loop van de komende 30 jaar zou verdubbelen.

Het prijswinnende beleid van Rwanda werd in 2004 ingevoerd om massale herbebossing te bevorderen, aangezien het land in datzelfde jaar het Kyoto-protocol ratificeerde. De plaatselijke bevolking werd betrokken bij aanplantingsactiviteiten die inheemse soorten in het gebied bevorderden. Tot de maatregelen behoorden ook agrobosbouw en voorlichting over bosbeheer. Investeringen in bosbouw en duurzame ontwikkeling resulteerden in een veelheid van ecologische, sociale en economische voordelen. Het nationale bosbeleid heeft ervoor gezorgd dat het bosareaal van Rwanda tussen 1990 en 2010 met 37% is toegenomen. Voorts is Rwanda een pionier geworden in het verbieden van plastic tassen door in 2008 een wet aan te nemen tegen het gebruik van niet-biologisch afbreekbare plastic tassen.

Een van de toekomstige uitdagingen voor Rwanda’s duurzaam bosbeheer is de doelstelling om het bosareaal tegen 2020 te verhogen tot 30% van het totale landareaal, en tegen 2035 een grootschalig herstel van het boslandschap te bewerkstelligen, zoals de Rwandese minister van Land- en Milieubeheer tijdens de negende zitting van het VN-bossenforum heeft aangekondigd. Gezien de reeds geboekte vooruitgang klinkt een dergelijke verklaring niet al te optimistisch.

Terwijl Rwanda’s benadering van duurzame bosontwikkeling meer geïnstitutionaliseerd lijkt te zijn, steunt het Gambiaanse model op het beheer van gemeenschapsbosbouw. Gambia staat bekend als een van de armste landen ter wereld, waar een derde van de bevolking onder de internationale armoedegrens leeft. Desondanks is Gambia erin geslaagd het bosareaal in de afgelopen twee decennia met 8,5% te laten toenemen.

De essentie van het vernieuwende Gambiaanse bosbouwbeleid is de gefaseerde aanpak om bosgrond in staatseigendom over te dragen aan gemeenschappen en deze permanent eigenaar te maken. Een van de positieve resultaten van deze strategie was ook de vermindering van illegale houtkap en bosbranden. Hoewel het succes van het Gambiaanse bosbouwbeleid niet zonder hulp van de FAO tot stand is gekomen, zijn de inspanningen van de Gambiaanse regering om de bossen in handen van de plattelandsbevolking te laten zeer geprezen. Het is de bedoeling om tegen 2016 ongeveer de helft van de Gambiaanse bossen onder gemeenschapsbeheer te plaatsen.

Het internationaal erkende succes van het bosbeheerbeleid dat in deze twee Afrikaanse landen wordt gevoerd, lijkt nauw samen te hangen met de inspanningen van de VN om van duurzaam bosbeheer een winstgevende onderneming te maken, wat op zijn beurt heeft geleid tot populariteit van bosbouwinvesteringen en een toenemende vraag naar REDD-kredieten voor koolstofdioxide.

In deze context zijn de inspanningen van Afrikaanse regeringen om manieren te zoeken om duurzame bosbouwontwikkeling te bevorderen eerder bemoedigend, vooral in gevallen waar de plaatselijke bevolking de kans krijgt om te participeren via gemeenschapsbeheer. Dit leidt op zijn beurt tot een groter sociaal bewustzijn ten aanzien van het behoud van bossen en tot het ontstaan van eisen voor houtbedrijven om een percentage van hun winst te besteden aan de ontwikkeling van lokale gebieden. Een recent voorbeeld is een enorm bosbouwproject dat de Mozambikaanse regering heeft goedgekeurd in de provincie Zambezia. Tot de voordelen die het project naar verwachting voor de plaatselijke gemeenschap zal opleveren, behoren de aanleg van sociale infrastructuur en de bouw van een fabriek voor zonnepanelen in de provincie Maputo.

The post Afrikaanse landen wijzen de weg naar duurzaam bosbeheer appeared first on Duiken Gambia.

Eerst enkele bekentenissen: Ik doe niet aan ‘LBJ’s’ (de zogenaamde “little brown jobs” – kan van alles zijn, van een grasmus tot een mus tot iets grauws, maar exotisch voor zover het mijn expertise betreft); ik heb niet overal een verrekijker bij me, laat staan een ‘scope’; ik houd niet langer een tekenlijst bij; ik was vorig jaar niet in staat om een paar Groene Zandlopers te identificeren die aan de oevers van onze kleine gierlagune leefden zonder hulp in te roepen.

Dat gezegd hebbende, vogels kijken heeft mij altijd gefascineerd – ik praat graag over vogels met zowel deskundigen als enthousiaste amateurs, en vogelobservatie maakt elke wandeling voor mij compleet. Ik herinner me dat ik op school in de ‘Veldclub’ zat en ’s morgens heel vroeg naar de heide ging om Korhoenders te spotten. Op een avond maakten we een uitstapje naar de Somerset Levels om te proberen nachtzwaluwen te zien (missie volbracht) – echt magisch. Op school hebben ze me veel nuttige dingen geleerd over het waarderen van ornithologie door het leven heen, zonder al te obsessief te worden: leren kijken naar veldsporen (kenmerkende kleur, vorm of habitus bijvoorbeeld), en vooral observeren en genieten van het moment en alles waarin het wordt ondergedompeld. Deze herinneringen, met vogels als hoogtepunten, gaan evenzeer over plaats en gelegenheid en kameraden als over het wachten en de verwachting van de ‘plek’. Er was een Gyr Valk in de schemering in Noord IJsland in september (dat was echt magisch – waarschijnlijk het hoogtepunt van alles wat door kan gaan als een vogelobservatie hobby in mijn leven) – wit, stil, laag vliegend uit een groeiende avond sneeuwbui: prachtig! Het geluid (en het zicht) van duikers op Scandinavische meren; arenden die eenden terroriseren in Marokko; en honderdduizenden flamingo’s die de randen van terugtrekkende Keniaanse meren versieren. Wat te denken van de Rode Wouwen die langzaam de Britse eilanden herkoloniseren vanaf de bodem van de M40. Ik raakte verslingerd aan die prachtige vogels, hun gevorkte staarten en verbazingwekkende vluchtpatronen (zelfs vliegcapriolen – ze kunnen voedsel in de lucht vangen en ‘op een sixpence draaien’), toen ik er als kind voor het eerst een zag tijdens een lang, besneeuwd weekend in het uiterste westen van Wales (ik herinner me ook het huisje, de Rabbit Stew en het sleeën op platen: zie je hoe de vogel een geheugenkatalysator is). Zoveel herinneringen – maar hoe zit het met de ‘beste plaatsen’, ‘juweeltjes’?

The post Beste plaatsen om heen te gaan als u een fervent vogelaar bent appeared first on Duiken Gambia.

Voor sommige mensen is de aantrekkingskracht van een ski- of snowboardvakantie in de winter gewoon niet weggelegd en de gedachte om het elke dag koud en moe te krijgen terwijl ze een sporttechniek onder de knie proberen te krijgen waarvoor hun ledematen niet ontworpen zijn, is niet interessant. Natuurlijk zijn er ook andere aspecten aan een wintersportvakantie dan de activiteit zelf, die voor de meeste mensen aantrekkelijk zouden zijn. Tijd doorbrengen in een prachtig deel van de wereld, dat er nog mooier uitziet wanneer het bedekt is met sneeuw, is één punt, en een week lang verwend worden in een luxe chalet terwijl deskundige koks ’s morgens, ’s middags en ’s avonds heerlijk eten klaarmaken, is zeker geen slechte manier om de tijd door te brengen. Dan zijn er nog de gezondheidsaspecten. Schone berglucht, zeer weinig verkeer en het effect van het besneeuwde landschap waardoor het overal spookachtig stil lijkt, zijn allemaal zeer ontspannend en hebben een gunstige invloed op het stressniveau. Dus wat zijn de alternatieven voor iemand die wel al die positieve effecten van een wintervakantie in het buitenland wil ervaren, maar geen zin heeft om van een berg af te suizen?

Hier zijn een aantal meer serene winter vakantie opties die misschien meer in uw straatje voelen.

Als inspannende lichaamsbeweging niet uw idee van een vakantieactiviteit is, is misschien een kook- of fotografievakantie meer geschikt. Er zijn verschillende bedrijven die dit soort vakanties organiseren, met een gekwalificeerde leraar en het soort landschap dat ieders creatieve sappen inspireert. De groepen zijn meestal vrij klein waardoor de vakantie erg gezellig en er is meestal een goede standaard van de accommodatie en catering aan boot. Perfect om je vaardigheden op te frissen, nieuwe vrienden te ontmoeten en te ontspannen bij veel warmer weer dan thuis. Deze vakanties zijn heel gebruikelijk op het vasteland van Spanje, Menorca, Lanzarote, Ibiza, Marokko en in regio’s van Italië.

Niet zo opwindend als skiën, tenzij u een echte mountainbiker bent, maar fietsen op Lanzarote in de eerste maanden van het jaar is iets waar veel sporters voor naar het eiland komen. Lanzarote heeft de perfecte mix van verkeersvriendelijke wegen, met een interessante afwisseling van vlakke en heuvelachtige stukken, aangevuld met een prachtig landschap. Het andere aspect dat fietsers uit heel Europa naar Lanzarote trekt, is het milde, droge weer dat bijna gegarandeerd is. In januari, februari en maart ziet men op de wegen van Lanzarote iedereen, van gelegenheidsfietsers tot de beste professionele teams ter wereld. De chauffeurs zijn eraan gewend ze te zien en de fietsers voelen zich veilig. Ook de hotels op het eiland zijn op hun behoeften ingesteld en zorgen voor een veilige opslag van materiaal en het juiste soort voedsel in voldoende hoeveelheden.

Voor een warmere wintervakantie met de extra bonus van activiteit, waarom probeert u het niet eens met een duik in de Rode Zee. De Egyptische badplaats Sharm el Sheikh is een mekka voor duikers en er zijn veel duikbedrijven actief in het gebied. Het warme water, het overvloedige waterleven en een selectie van wrakduiken in de nabije omgeving maken het een ideale plek voor zowel beginnende als ervaren duikers.

Vrijwel elk groot hotel langs de kustlijn van Sharm biedt een of andere vorm van duik service, met velen met hun eigen in-house duikscholen die instructie bieden van de basis voor degenen die nieuw zijn in het duiken tot aan instructeur niveau cursussen. Een ander Egyptisch gebied dat in populariteit toeneemt is Aqaba in Jordanië.

The post Te ontspannen voor snowboarden appeared first on Duiken Gambia.

Reizigers die van een uitstapje houden, kunnen naar de Gambiaanse hoofdstad Banjul gaan. Met een bevolking van slechts 50.000 inwoners is Banjul beslist meer stad dan dorp, maar het heeft genoeg rustige charme om innemend te zijn. De toeristische opbloei van het land heeft geleid tot herontwikkeling van de hoofdstad, maar deze heeft zijn traditionele charme behouden. Onder de architectuur zijn er een aantal prachtige koloniale gebouwen en een aantal traditionele West-Afrikaanse gebouwen verspreid over het steeds toenemende aantal betonnen gebouwen. Het nationale museum is vrij klein, maar het heeft een interessante collectie regionale kunstvoorwerpen.

Veel Britse toeristen gaan niet naar de hoofdstad en besluiten de meeste tijd door te brengen in de populaire toeristische resorts. Goedkope vakantieaanbiedingen naar de plaatsen Kotu en Kololi komen steeds vaker voor naarmate de toeristische boom van het land in de loop der jaren vorm heeft gekregen. Ooit een rustig backwater, is Kotu uitgegroeid tot een echt toeristisch paradijs. Plaatselijke handelaars leven nu van de toeristenponden, -euro’s en -dollars en verkopen hun waren in de drukke straten en langs de stranden. Om hoge rekeningen te vermijden kunnen toeristen per uur of per half uur betalen in een van de vele internetcafés in de stad.

Natuurliefhebbers kunnen een dag of twee vogels kijken in het wetlandcentrum Kotu stream. Toekijken hoe reigers en ijsvogels zich voeden is een hoogtepunt van elke reis naar het wetlandcentrum, dus bezoekers moeten ervoor zorgen dat ze hun camera’s meenemen. Vakantiegangers kunnen het vogelspotten ook combineren met een partijtje golf op de Fajara golfbaan. Tijdens een ochtendje golf zullen de spelers duiven, bijeneters en glanzende spreeuwen onder de wilde dieren zien. Wanneer vakantiegangers zich bij de massa willen voegen, kunnen ze het beste naar Senegambia gaan.

Het gebied is genoemd naar een van de lokale resorts en heeft de keuze uit bars, clubs en restaurants, waardoor het een zeer populaire toeristische bestemming is. De plaatselijke ambachtsmarkt is een favoriet onder vakantiegangers die er handwerk en materialen kunnen kopen die door plaatselijke verkopers en handelaren zijn vervaardigd. Vooral de kralen zijn geliefd bij westerse reizigers die op vakantie in Gambia zijn, net als de verse producten die door de vrouwencoöperaties op de markt worden verkocht.

The post Exotische Gambiaanse Vakantieaanbiedingen appeared first on Duiken Gambia.

Op 22 juli 1994 vond in de hoofdstad Banjul een bloedeloze militaire staatsgreep plaats. De toenmalige president Dawda Jawara werd omvergeworpen en vervangen door de huidige president van het land, Yahya Jammeh. Ter ere van deze gebeurtenis werd Arch 22 gebouwd als toegangspoort tot de hoofdstad. Deze 35 meter hoge poort staat in het midden van een open plein en herbergt een textielmuseum.

Het klimaat in Gambia is subtropisch met koele en hete seizoenen. Gedurende het grootste deel van het jaar heerst heet en vochtig weer met de regens van juni tot oktober. De hoogste temperaturen gedurende deze tijd kunnen oplopen tot ongeveer 43˚C met lagere temperaturen in gebieden dicht bij de zee. Het koele seizoen is van november tot mei met aanhoudend droog weer, met temperaturen zo laag als 16˚C in Banjul en omliggende gebieden.

Gambia heeft een breed scala aan natuurlijk en historisch erfgoed te ontdekken naast de glorieuze zandstranden zoals: forten, historische steden en dorpen, bossen, nationale parken, oude ruïnes, musea, historische monumenten en wilde dieren. De stranden in Gambia zijn zanderig en niet bijzonder druk en de belangrijkste stranden liggen in de badplaatsen. Onthoud wel dat Gambia een moslimland is en dat u zich buiten het strand, zwembaden of toeristische gebieden dienovereenkomstig dient te kleden.

Cape Point heeft een prachtig groot zandstrand en er is een watersportcentrum bij het Sun Beach Hotel dat activiteiten aanbiedt zoals jetski’s, kano’s, windsurfen en zeilen.

Gambia is een paradijs voor vogelliefhebbers en trekt vogelliefhebbers van over de hele wereld aan. Er zijn meer dan 500 verschillende soorten vogels in wat wordt beschouwd als een relatief klein gebied en veel vogelaars keren elk jaar terug.

Worstelen is de nationale sport in Gambia en staat algemeen bekend als “Borreh”. Tijdens elk gevecht slaan muzikanten op trommels totdat een man op zijn rug tegen de grond wordt gedrukt. De winnaar dan cirkelt rond de menigte in een overwinningsdans na elke sessie om geld te verzamelen voor zijn succes.

Bezienswaardigheden in de hoofdstad Banjul zijn onder meer de levendige Albertmarkt, waar een keur aan producten en lokaal handwerk wordt verkocht. Het Gambiaanse Nationaal Museum heeft een aantal zeer interessante en informatieve kaarten en teksten over archeologie, Afrikaanse cultuur en het koloniale tijdperk.

Het Abuko Natuurreservaat is Gambia’s oudste beschermde gebied; het ligt buiten het dorp Lamin in het Kombo North District ongeveer 25 km van Banjul. Het beslaat zo’n 180 hectare land en is een perfecte locatie die talrijke soorten exotische vogels en wilde dieren aantrekt, zoals krokodillen, hyena’s, antilopen, hagedissen en apen. Er zijn meer dan 50 soorten bomen en het reservaat beschermt en bewaart ook een groot gebied met galerijbossen.

Het houtsnijcentrum in Brikama biedt inzicht in de productie van houtsnijwerk en af en toe kunt u de ambachtslieden aan het werk zien. Een fantastische verscheidenheid aan houtsnijwerk en souvenirs kunnen tegen een redelijke prijs worden gekocht.

Makasutu is een palmbos gelegen aan de oever van een mooie kronkelende zijrivier van de Gambia-rivier (Mandina bolong), niet ver van Brikama. Het is een mengeling van verschillende ecosystemen met dicht bos, savanne en mangrovegebieden. Talrijke vogelsoorten, apen, varanen, dwergherten en misschien zelfs bavianen behoren tot de wilde dieren die er voorkomen.

Het Kiang West National Park (KWNP) ligt in de Lower River Division in het Kiang West District, ongeveer 145 km van Banjul en beslaat een gebied van ongeveer 11.000 hectare. In 1987 werd het als nationaal park opgericht. Droge loofbossen en guinea savanne bedekken het grootste deel van het park; er zijn uitgestrekte mangrove kreken en getijdengebieden. De West-Afrikaanse lamantijn, otters, sitatunga en roan antilopen zijn er waargenomen. Bovendien zijn er meer dan 300 vogelsoorten in het park gesignaleerd.

Het Bao Bolon Wetland Reserve ligt op de noordoever van de Gambia rivier tegenover het Kiang West National Park. Bao Bolon heeft vier belangrijke ecosystemen – estuarium, bos-savanne, zoutmoeras en mangrovebos. Krokodillen, klauwloze otters, wrattenzwijnen, hyena’s en jakhalzen behoren tot de wilde dieren. Het vogelleven is er uitzonderlijk goed, en enkele zeldzame soorten zoals de goliath reiger kunnen worden gezien. U kunt dit reservaat bereiken door een boottocht te maken over de rivier vanuit Tendaba.

The post Bezoek Gambia voor een historische blik op het verleden van het Britse Rijk appeared first on Duiken Gambia.

We werden gevraagd om President Yahya bij te staan in de productie van de viering van de Onafhankelijkheidsdag in februari, de ontwikkeling van een internationale opnamestudio en het opzetten van een cursus entertainmentonderwijs voor de universiteitsstudenten in Banjul. Daarnaast verzocht Vice President Isatul Njie-Saide ons om te helpen bij het Gambiaanse Women’s Empowerment programma.

Als motiverend spreker en toegewijd pleitbezorger van liefdadigheid, was ik opgetogen! Na een intense voorbereiding en talrijke opnamen, vertrok ik op mijn lange reis. Anderhalve dag later kwam ik uitgeput aan in Banjul, nog kokhalzend van de stank van de schaapherders en de pesticidefumigatie in Dakar, Senegal.

Gambia ligt aan de westkust van Afrika, dicht bij de evenaar. Het omringt een delta aan de rand van de woestijn. Ik werd begroet door rondzwervende geiten en Ebu, mijn chauffeur/bodyguard. Zonder hem mocht ik niet in het openbaar komen. Ik begreep al snel waarom.

Afgezien van het feit dat het verkiezingsjaar is en de oppositiepartij me bedreigt, grepen de inboorlingen me bij mijn blonde haar en mijn lichte huid, om me vervolgens de hand te schudden. Hun gelige ogen vertelden hun verhalen van armoede en ziekte. Ik bleef tegen mezelf zeggen: “Gebruik veel ontsmettingsmiddel!” Ziektes tieren welig daar – Aids, Hepatitis, Malaria, Meningitis, West Nile, Vogelgriep, enz.

Voor tien dollar (US) aan flessen water, rantsoeneerde ik het gedurende de dag, en spaarde druppels om mijn tanden te poetsen voor het slapen gaan. Dat was niet erg, want toiletten waren er bijna niet. Als ik er al een vond, was er geen toiletpapier en lag er ranzig rioolwater op de vloer. Naast water bestond mijn dieet uit grapefruit, ananas, gebak, vleesloze pizza en beschimmelde kaas.

Gambianen beschouwen Amerikanen als welvarend, omdat de gemiddelde arbeider slechts één dollar per dag verdient, zes dagen per week werkt en één keer per maand betaald krijgt. Hoewel vrouwen twee jaar geleden stemrecht hebben gekregen, mogen de meesten van hen niet buiten hun familiegemeenschap werken. Daarom zwermen de straatarme vrouwen en kinderen koortsachtig bedelend rond de toeristen.

Moslims maken 95% van de bevolking uit. Een moslimman mag vier vrouwen huwen, die elk gemiddeld vijf kinderen krijgen. Met vijfentwintig hongerige monden te voeden, wordt het grootste deel van hun geld besteed aan rijst en bonen. Als gevolg van ondervoeding zie je vaak kinderen met een opgeblazen buik en knokige armen en benen.

Wanneer een vrouw trouwt, moet zij zich volgens de wet bekeren tot het geloof van haar echtgenoot; daarom gaan moslimmannen doelbewust op zoek naar christelijke vrouwen. Bovendien bieden moslimscholen gratis onderwijs aan, in tegenstelling tot openbare scholen waar het schoolgeld duur is. Dit creëert een religieus bolwerk op de kinderen vanaf hun jeugd.

Een andere methode van ultieme controle is via de voodoo van de Heksendokter. Echtgenotes worden met de dood bedreigd als zij ongehoorzaam zijn of hun echtgenoot verlaten. In werkelijkheid is het niet de betovering die hun ondergang zal veroorzaken, maar zijn het ondervoeding, ziekte, het gebrek aan onderwijs en het ontbreken van inkomsten.

Ook al leven de Gambiaanse vrouwen in een door mannen gedomineerde maatschappij, hun geesten zoeken naar waarheid en waardigheid. Tijdens de christelijke kerkdiensten spieden de moslimvrouwen vaak over de achtermuren naar buiten terwijl ze naar de preek op de luidsprekers luisteren. Ze zijn gecamoufleerd in meerdere lagen stof om hun identiteit te verbergen.

Ik was vereerd om te gast te zijn bij de viering van het presidentiële diner en opgewonden om me onder andere wereldleiders te mengen, maar mijn hoogtepunt was het inspireren van de studenten uit Banjul om een bevredigend leven te leiden en hoop te houden. De jongedames waren zo dankbaar; ze gaven me een stel sjaals.

Het Afrikaanse leven is moeilijk! Hun dagelijkse uitdagingen zijn het vinden van de basisbehoeften – voedsel, kleding en onderdak. De sleutel tot empowerment is om minder te worden om meer te worden. Empowerment komt op het minst verwachte moment, waardoor je moedig uitsteekt boven de omstandigheden die je omringen.

Ik zal me altijd de vriendelijke geesten van de Gambiaanse bevolking herinneren; zij zijn de meest genadige die ik ooit heb gekend. Ik weet niet zeker of ik vrijwillig nog een keer in Afrika zou gaan werken, maar als het me gevraagd zou worden, zou ik waarschijnlijk weer gaan.

The post Empowerment van vrouwen in Gambia appeared first on Duiken Gambia.

Gambia is zo’n kleurrijk land en het staat bekend als ‘de lachende kust’ voor degenen die het kennen. Jarenlang heeft het echter te kampen gehad met een aanhoudend probleem: dat van de “bumsters”. Bumsters zijn lokale mensen (voornamelijk jonge mannen) die azen op de onwetendheid en goedmoedigheid van toeristen om geld van hen af te troggelen en dit wordt vaak aangewakkerd door de behoefte aan drugs of alcohol. Ik heb in veel landen van de wereld gereisd, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat toeristen zo veel en zo intens werden lastiggevallen als in Gambia. Het is een probleem dat zijn wortels heeft in de sociale structuur van het land en het is een probleem dat niet gemakkelijk uit de wereld zal worden geholpen.

Maar afgezien daarvan is het nog steeds een geweldige plek om naartoe te reizen en de volgende adviezen moeten de gemiddelde toerist weerbaarder maken tegen de manieren van de zwerver.

U bent vooral kwetsbaar voor oplichterij in de eerste dagen van uw vakantie, wanneer uw huid nog niet gebruind is en de plaatselijke zwervers weten dat u nieuw bent in het land. Naarmate u een kleurtje en een zelfverzekerde houding ontwikkelt, zult u minder last hebben van de kleine ondernemers, maar u bent nog steeds erg kwetsbaar voor dure oplichterij en geoefende oplichters.

Wees vooral voorzichtig met de ‘echt aardige vreemdeling’ zwendel, velen zullen een zeer lang wachtspelletje spelen (meerdere jaren) om uw vertrouwen te winnen alvorens te proberen om van uw vrijgevigheid te profiteren.

Zij zullen brieven sturen, kaarten sturen, telefoontjes plegen en gebruik maken van e-mails en faxen, zij zullen vriendschap, bezorgdheid, liefde en seks gebruiken en zij zullen alles doen wat nodig is om een relatie met u te onderhouden met de bedoeling geld van u los te krijgen. Geef uw e-mailadres NIET, tenzij u vele maanden van aanhoudende benaderingen tegemoet wilt zien.

Soms zal een plaatselijke bewoner je benaderen en zeggen: “Ik ben het, Lamin, de tuinman van je hotel” – Ze weten dat Europeanen bijna alles zullen doen om het risico te lopen iemand te beledigen, maar je moet deze aanpak wel doorzien. Een goede tip is hier te zeggen “ah ja, Lamin, heb ik je gisteren geen vijftig Dalasis geleend? Waar is mijn geld?” Je zult een heel nieuwsgierige blik krijgen, gevolgd door een snel vertrek!

Het is erg moeilijk om de echte mensen te onderscheiden van degenen die hier hun brood mee verdienen. De toewijding aan de dagelijkse religieuze praktijken van de Islam is zeker geen gegarandeerd teken van eerlijkheid, maar sommigen zullen dit gebruiken als een subtiele manier om u ervan te overtuigen dat zij oprecht zijn. Sommigen zijn natuurlijk oprecht, wat het nog moeilijker maakt.

The post Gambia Reisadvies – Hoe vermijd je ‘Bumsters’ appeared first on Duiken Gambia.